“Geometri mi! Yooooo!” adlı eserim.
Anonymous
[Flash 9 is required to listen to audio.]
Bu şarkıyı yalnız başımayken evde söylemekten çok zevk aldığımı da burada itiraf edeyim.
Düşünüyorum da…
- Bir laf vardı hani, “en ideal ilişki türü arkadaşlığın bir üstü sevgililiğin bir altı” blablabla. Bak doğru o. Cidden. Biri olsun hayatında, çok iyi vakit geçir, ilgi alanların aynı olsun, bazen çılgın olun, bi’ kutu Carté D’or(!?) a beraber girin mesela. İstiyorsan sarıl, öp, sevginizi gösterin birbirinize. Ama aşık olma. Asla. Cidden bak. İkiniz de aşık olmayın. Aşık olunca n’apacaksın ki zaten? Ağlıyorsun, kilo alıyorsun. Aşk sanıldığı kadar insanı mutlu eden bir duygu değil aslında, hatta insandan bir çok şeyi götüren bir şey.
- Aslında hissettiğim şey şu: “Çok farklı bir yoldayım. Bir daha geri dönemeyeceğim bir yolda. Ama ben hala çabalıyorum, uğraşıyorum geri dönebilmek için. Bir koku, bir şarkı, ya da bir söz bana geçmişi hatırlatabiliyor. Bu hatırlama anları benim için umut kaynağı, umudum artıyor “sandığım kadar değişmemiş her şey” diyorum. Böylece geri dönmek için daha fazla çabalıyorum. Yani hep optimist bir bakış açısıyla yaklaşıyorum. Ama geri dönülemeyeceğinden adım ve adı gibi eminim. Hani yokuş aşağı inersin de yokuşu tekrar çıkamazsın ya, öyle bir şey bu. Üstelik geri dönüş yolum taşlarla kaplı, sert ve dikenli. Ama bütün bunları bilmeme rağmen… Hiçbir şey umudumu kıramıyor, hala eski hayatımı geri istiyorum. Bu tuhaf bir his, bu his kalbimin içinde rahatsız edici bir kalabalık. Bu his çok lüzumsuz. Bu his hala ağlatabilecek, küfür ettirebilecek kadar acı. Acıklı.
